วันที่ 4 กรกฎาคม ซาลาดินเข้าโจมตีพวกทหาราบของกีย์จนแตกร่น ถูกสังหารบ้างถูกจับเป็นเชลยก็เยอะครับ แต่พวกอัศวินของกีย์ก็ต่อสู้อย่างกล้าหาญ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่พยายามต้านทานการเข้าจู่โจมของซาลาดิน ให้ถอยออกไป เรย์มอนด์ แห่งทริโบลี พยายามตีปีกขวาฝ่าวงล้อมของซาลาดินเพื่อจะเปิดทางเข้าสู่ทิเบอรเรียส กระทั่งพวกมุสลิมต้านไม่อยู่ อัศวินเหล่านั้นจึงควบม้าทะลุผ่านออกไปได้ แต่เขาไม่สามารถย้อนกลับไปหากษัตริย์ กีย์ของเขาได้ เรย์มอนด์ จำขับม้าหนีไปอีกทาง แต่จนแล้วจนรอดเขาก็สิ้นชีวิตลงในสองสามอาทิตย์ต่อมา

 จากการถูกล้อมด้วยกำลังที่เหนือกว่า พวกอัศวินครูเสดถอยขึ้นไปเนินเขาไปยังนอร์ออฟแฮตติน เต๊นท์ของกีย์ กว่าสองคืนที่พวกเขาและม้าไม่มีน้ำให้กินเลยครับ พวกทหารมุสลิมได้ทีจุดไฟเผาพุ่มไม้ที่อยู่เหนือลมทำให้ควันไฟเพิ่มความลำบากแก่ พวกครูเสดที่ตั้งรับอยู่มีการโจมตีเกิดขึ้นอีกหลายระลอกจน กระทั่งซาลาดินที่สังเกตการณ์อยู่ใน ระยะไกลเห็นเต๊นท์ของกีย์ล้มลง เขาทราบได้ว่าการต่อสู้จบลงแล้ว เขาลงจากหลังม้า และขอบคุณต่อพระอัลเลาะห์ผู้เป็นใหญ่

 

กีย์ เรย์โนลด์ และเจอราร์ด ถูกพาตัวมาที่เต๊นท์ของซาลาดิน จานั้นซาลาดินก็ส่งเหยือกน้ำแก่กีย์เพื่อดับกระหาย ซึ่งตามธรรมเนียมของอาหรับเป็นการให้คำมั่นว่าข้าศึกจะได้รับการดูแล เมื่อกีย์ส่งเหยือกน้ำต่อไปยัง เรย์โนลด์ ซาลาดิน ร้องออกมาว่า "ท่านเป็นผู้ให้น้ำแก่เขาไม่ใช่ตัวข้า" แม้ว่าเขาจะสาบานไว้แล้วว่าจะเอาชีวิตเรย์โนลด์ แต่เขายังเสนอว่าจะ ไว้ชีวิตถ้า เรย์โนลด์จะยอมให้เขานับถือศาสนาอิสลาม แต่เรย์โนลด์ ปฏิเสธอย่างยโส ซึ่งทำให้ซาลาดินที่โกรธจัดกระโจนออกไปจากเต๊๊นท์และกลับเข้ามาพร้อม ดาบโค้งและฟาดฟันเรย์โนลด์กองกับพื้น จากนั้น ทหารของเขานายหนึ่งออกมาจัดการกับครูเสด ผู้ชอบปล้นสะดมจนเสร็จสิ้น ทำให้กีย์สั่นไปทั้งตัวเมื่อเห็นทหารมุสลิมลากร่างที่ไร้ศีรษะของเรย์โนลด์ออกไป แต่ซาลาดินปลอบใจเขาว่า "กษัตริย์ย่อมไม่ฆ่ากษัตริย์ แต่มันผู้นั้นไม่ล่วงละเมิดทุกสิ่งทุกอย่าง" 

 

ทางด้านเจอราร์ด เดอ ริดฟอร์ด ซาลาดินใช้ให้ไปเกลี้ยกล่อม พวกที่ป้องกันป้อมค่ายที่ แอสคาลอน และกาซา ให้ยอมแพ้ซะ ส่วนที่เหลือซาลาดิน สั่งให้ตัดหัวพวกพระนักรบจากเมืองหลวงและไนท์เทมปลาร์ โดย ซูฟิส ผู้เป็นพระนักบวชเป็นคน จัดการ ส่วนพวกคนชั้นสูงก็ถูกเรียกค่าไถ่ และทหารถูกขายเป็นทาส ซึ่งจำนวนผู้ที่ถูกขายในตลาดทาส ดามัสกัส มากมาย จนกระทั่งมีผู้กล่าวว่ารองเท้าแตะคู่หนึ่งสามารถซื้อทาสได้ 

 

หลังจากถูกล้อมอยู่สามสิบวัน เอาท์รีมเมอร์ ก็แตกพ่ายและนครเยรูซาเลมเปิดประตูออกต้อนรับพวกมุสลิม เดือนตุลาคม 1187 ซาลาดินเข้าเมืองในวันฉลอง ที่ตรงกับวันที่ศาสดามะหะหมัด เดินทางสู้สวรรค์ผิดกับการเข้ายึดครองเยรูซาเลม โดยพวกคริสเตียนในปี 1099 ครั้งนี้ที่ไม่มีการสังหารหมู่ และปล้นสะดม  พวกชนชั้นสูงและผู้มีอันจะกินถูกเรียกค่าไถ่เช่นเคย อีกหมื่นกว่าคนถูกส่งไปยังตลาดค้าทาส และฮาเร็มที่ดามัสกัสและอาเลปโซ สุเหรา อัลอักซา และศิลาโดม ได้รับการปรับปรุงให้เป็นสถานที่ทางศาสนาอิสลาม และทำลายโบสถ์สำคัญ กระทั่งสามวันต่อมาศิลาโดมได้เปิดขึ้นอีกครั้ง เพื่อต้อนรับพวกจาริกแสวงบญคริสเตียนโดยเสียค่าเข้าคารวะบูชา หลังจากชื่นชมกับรสแห่งชัยชนะ ทางด้านซาลาดิน ก็กลับสู่ดามัสกัส ในเดือนมีนาคม 1188 ในปีเดียวกันกีย์ที่ถูกคุมขังอยู่ ได้รับการปล่อยตัวในเงื่อนไขที่ว่าเขาจะไม่จับอาวุธทำสงครามอีก

ขณะนั้น ไทร์ เป็นท่าเรือทางทะเลที่ยังอยู่ในความคุ้มครองของพวกครูเสด กองทหารรักษาการณ์ในป้อมที่อยู่ในบังคับบัญชา ของ คอนราด มากีส์ เดอ มองท์เฟอราท ผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อซาลาดิน หลังจากการโจมตีเมืองครั้งแรกถูกต่อต้านจนต้องล่าถอยออกมา ซาลาดินตัดสินใจว่าจะพักชั่วคราวระหว่างฤดูหนาว เขามั่นใจว่าจะต้องเข้าพิชิตพวกเอาท์รีมเมอร์ ได้ในเวลาไม่นาน แต่แล้ว

 

สองเดือนหลังจากการรบที่แฮตติน ข่าวเรื่องการพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของพวกครูเสดแพร่ไปถึงฝรั่งเศส โป๊ป เกรกอรี ที่ 8 เรียกร้องให้มีครูเสด ครั้งใหม่ และจักรพรรดิเยอรมัน เฟรด เดอริคที่ 1 ที่รู้จักกันในนาม ของ บาร์บารอสซา นำไพร่พล 40,000 คน เดินทางทางบกไปสู่ดินแดนศักดิ์์สิทธิ์ โชคอยู่ข้างซาลาดิน อีกแล้วครับ เพราะ บาร์บารอสซา จมน้ำตายขณะที่ข้ามแม่น้ำคาไลแคดนัสใน ไซเลเซีย

 

 ส่วนกีย์ ก็ทิ้งคำสาบาน ที่จะไม่จับอาวุธอีก เขารวบรวมกำลังอีกครั้ง ในเดือนสิงหาคม 1189 กองเรือคริสเตียนนำไพร่พล เตรียมล้างแค้น

อ่านไปอ่านมา นึกว่าลอร์ด ออฟ เดอะ ริงค์ เลยนะ

ซาลาดินผู้พิชิต หากพูดถึง บุคคลคนนี้ ชาวมุสลิมจะรู้จักและเทิดทุนผู้นี้ยิ่ง แต่ในทางคริสศาสนา แล้ว ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่สร้างความเจ็บช้ำให้แก่พวกเขา เพราะเขาคือ ผู้เดียวที่มีอำนาจและเข้มแข็งพอจะผนึกกำลัง ฝ่ายอิสลาม เพื่อสู้กับพวกคริสเตียนได้ โดยนำกองกำลังทหาร รุกเข้าซีเรีย ราวปลายเดือนตุลาคม 1178

ในขณะนั้น นครศักดิ์สิทธิ์เยรูซาเลมตกอยู่ใต้ การปกครองของมุสลิมตั้งแต่ 638 ปี ก่อน คริสตกาล

 

แต่ในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1099 ได้มีสงครามเลือดนองแผ่นดิน โดยฝ่ายนักรบครูเสดจากยุโรปสามารถ ยึดครองนครเยรูซาเลมไว้ได้ และเข้าตั้งรกรากพร้อมทั้งสถาปนารัฐของพวกครูเสดที่รู้จักกันโดยทั่วไปในนามของ เอาท์รีมเมอร์ (Outreamer) ตลอด 200 ปีต่อ และจากนั้น คริสเตียนและมุสลิมได้มี การรบสู้แย่งชิงดินแดนศักดิ์์สิทธิ์นี้เรื่อย มา จนมาถึงผู้นำคนสำคัญของฝ่ายมุสลิม ได้แก่ ซา อัดดิน ยูซุป อิบน์อูยุบ หรือ อัล นาซีร์ แต่นักรบครูเสดซึ่งเป็นศัตรูเรียกเขาว่า ซาลาดิน 

 

ซาลาดินเป็นชาวเคิร์ดครับ (เผ่าชนที่กำลังมีปัญหาอยู่ทางตอนเหนือของอิรัก) เกิด ปี ค.ศ. 1138 พ่อของเขาคือ "อายุบ" ส่วนลุงก็คือ "อาซัด อุลดิน ชิกู" ที่เป็นนายทหารปฏิบัติการอยู่กับ อิหมัด อัลดิน ชางกี เจ้าผู้ครองนครโมซุล ต่อมาซาลาดินก็ได้ปฏิบัติหน้าที่กับบุตรของชางกีนามว่า "นูร์ อัลดิน มาหมุด" ช่วยกันขยายอาณาจักรออกไปยังซีเรีย ที่อยู่ติดกับพวกเอาท์รีมเมอร์ ในปี 1166 นูร์ อัลดินส่งกองทหารใต้การบัญชาการของนำชิกู ลุงของซาลาดิน เข้าพิชิตอียิปต์ ซาลาดิน ตอนนั้นเขายังเป็นนายทหารอยู่ครับ

 

 หลังจากหลายปี ในการรบที่ใช้กลยุทธ์ทุกอย่าง ชิกู และซาลาดิน บุกเข้าไคโรได้ในเดือน มกราคม 1169 ซาลาดิน ได้ประหารวิเซียร์หรือ อัตรามหาเสนาบดีของอียิปต์ และชิกูได้ขึ้นแทน แต่อยู่ในนานเพียงสามเดือน ชิกู ก็สิ้นชีวิตลง และซาลาดินเข้าสวมรอยตำแหน่งนั้นทันที

 จากนั้นอีกสองปี นูร์ อัลดิน เห็นความสามมารถก็ส่ง คำสั่งมาให้ซาลาดิน ถอดถอน กาหลิบ ฟาติมิด อัลอาดิด ทำให้อิทธิพลของ ชีอะห์อัตอิสลามหมดไป ซาลาดินพยายามคัดค้านวิธีการนั้น แต่กาหลิบถึงแก่อสัญกรรมเสียก่อนในเดือน กันยายน กาหลิบจากแบกแดดถูกแต่งตั้งให้ครองตำแหน่ง แทน และมีการฟื้นนิกายสุหนี่ ออโธดอกซ์ กระทั่งในอียิปต์ มีการลุกฮือขึ้นต่อต้านซาลาดินอย่าง รุนแรง แม้ นูร์ อัลดินเริ่มไม่ไว้วางใจในตัวเขา แต่โชคดีที่ อัลดินก็สิ้นชีวิตลงก่อนโดยหัวใจวายไปก่อนครับ ในเดือน กุมภาพันธ์ 1174 บุตรชาย อายุ 14 อัลซาลีห์ เป็นผู้สืบทอดอำนาจต่อมา โชคเข้าข้างซาลาดิน

 

ผลงานสู่ความยิ่งใหญ่

 บุคคลสำคัญของมุสลิมต่างเห็นว่า ซาลาดินผู้เดียวที่เข้มแข็งพอจะผนึกกำลัง ฝ่ายอิสลามเพื่อสู้กับพวกคริสเตียนได้ พวกเขาจึงนำกองทหารรุกเข้าซีเรียราวปลายเดือนตุลาคม 1174 และรุกเข้าดามัสกัสโดยไม่มีการต่อต้านที่ เอเลปโซ ประชาชนยังสนับสนุน อัลซาลีห์ ที่ซาลาดินเป็นเสนาบดีอยู่ จากอำนาจของซาลาดิน ก็ได้มีการว่าจ้างพวกมือสังหารกลุ่มซาชิชิน เอาชีวิตของซาลาดิน  ขณะที่เขาตั้งอยู่นอกเมือง หัวหน้าเผ่าชาวอาหรับ คนหนึ่งถูกสังหาร แต่โชคของซาลาดินยังคงอยู่ เขาเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนที่รอดชีวิตจากการถูกลอบสังหารครั้งนี้ 

 

ซาลาดินมีชัยเหนือพวกซางกิตอีกครั้งใน ปี 1176 ที่อีลาลซุลตาน และไม่มีใครขัดแย้งที่เขาเป็นผู้ควบคุมได้ทั้งภูมิภาค เมื่อ อัลซาลีห์เกิดป่วยและตายลงในปี 1181 (ขณะที่่มีอายุเพียง 19 ปี) บุตรกษัตริย์อายุสั้นจัง ขอเดาว่า เขาคงแต่งงานกันเองในเครือญาติละมั้ง อาเลปโซ ก็ยอมแพ้ เมื่อเดือนมิถุนายน 1183 ครับ

 

จนกระทั่ง ซาลาดิน ก็พุ่งความสนใจไปที่ครูเสด แห่งเอาท์รีมเมอร์ จากอียิปต์เขาได้ส่งกองทหารบุกเข้าไปในเดือน พฤศจิกายน 1177 โจมตีกษัตริย์โรค เรื้อน นาม บอลด์วินที่สี่ (ฺBaldwin IV of Jerusalem)แห่ง เยรูซาเลมที่ทุ่งเขา แห่งเทวออฟเจสเซอร์ แต่มีสัญญาสงบศึก ที่ไม่ค่อยจะราบรื่นนัก จนกระทั่งเดือนกันยายน 1183 ซาลาดินตัดสินใจโจมตีอีกครั้ง คราวนี้เขาบุกเข้าดินแดนเอาท์รีมเบอร์ ครั้งนี้จากซีเรียโดยข้ามแม่น้ำ จอร์แดนทางใต้ของทะเลกาลิลี ทางด้านกองกำลังทหารของบอล์ดวินยังพอที่จะหยุดยั้งการรุกของพวกมุสลิมได้ครับ (-‘’-) มันยังเหนียว อุดด้วยป้อมค่ายที่อัยจาลุทไว้ได้ครับ ส่วนซาลาดินวางฟอร์มทันทีรู้สึกว่ายังไม่พร้อมที่จะแหกค่ายของกษัตริย์บอลด์วิน จึงถอนกำลังกลับโดยข้ามแม่น้ำจอร์แดน

 

กีย์ เดอ ลูวินยาน (Guy de Lusignan)

ถึงกระนั้นก็ตาม กษัตริย์ บอลด์วิน สิ้นชีวิตลงในเดือน มีนาคม 1185 (งะ กษัตริย์อายุสั้นอีกแล้ว) ส่วน กีย์ เดอ ลูซินยาน (Guy de Lusignan) น้องเขยของบอลด์วินมาจากฝรั่งเศสได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์ทันที แม้ว่าสภาพของการสงบศึกระหว่างพวกเอาท์รีมเมอร์กับเพื่อนบ้านมุสลิมจะยังคง อยู่ แต่ กีย์ไม่สามารถจะควบคุมผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา โดยทหารของเขาได้ปล้นกองคาราวานของพวกมุสลิม จนในครั้งหนึ่ง ทหารนอกแถวก็ได้จับตัวน้องสาวของซาลาดินไว้ อ้าว ซาลาดินยอมได้ไง เขาก็ สาบานว่าจะฆ่าเรโนลด์ เดอ ซา-ติยอง ผู้จับน้องสาว ด้วยมือของเขาเอง กระทั่งซาลาดิน ยกพลผ่านจอร์แดนเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับความแค้น ในเดือนมิถุนายน ในปีเดียวกัน โดยมีทหารม้า 12,000 คน และทหารราบ 6,000 คน ซาลาดิน วางแผนที่จะล่อ ให้พวกนักรบครูเสดออกมาจากที่มั่นที่ ซัพพูริฟา โดยเข้าล้อมเมืองทิเบอร์เรียล

 

เมื่อถึงวันที่ 2 กรกฏาคม กีย์ เรียกประชุมสภาสงคราม ซึ่งมี เจอราร์ด เดอ ริดฟอร์ด นายใหญ่ของพวกไนท์เทมปลาร์และเรโนลด์ เดอชา ติญอง เจ้าปัญหาเข้าประชุมด้วยครับ โดยมีการโต้เถียงกันถึงเรื่องการที่จะรุกเข้าไปยังที่มั่นของซาลาดิน ซึ่งตั้งอยู่บนใกล้เนินเขาที่มีสองยอดที่เรียกว่า ฮอร์น ออฟ แฮทดิน ส่วนเคานท์เรย์มอนที่สาม จากทริโบลิ เสนอให้สร้างป้อมปราการที่ทิเบอเรียล ที่กำลังจะถูกล้อมโดยกองกำลังของซาลาดิน และภรรยาเขาอยู่ที่นั่นด้วยครับ ทางด้านเรย์มอนด์ ผู้ประชุมอีกคน เสนอความเห็นว่าทหารเดินทัพของเราที่ผ่านเนินกาลิเลียน ภายใต้ แสงอาทิตย์ที่ในฤดูร้อนจะทำให้กองกำลังอ่อนเปลี้ย และเสี่ยงต่อการซุ่มโจมตี จากข้าศึก ทำให้ซาลาดินก็ยึดปราการไว้ได้ และคิดว่าเขาเก็บ ภรรยาของเรย์มอนด์ ไว้เป็นค่าไถ่ นั่นก็คือกษัตริย์ กีย์ต้อง ยอมเสียทิเบอเรียล จะดีกว่าที่จะเสียอาณาจักรทั้งหมด แต่ กีย์เห็นด้วยกับเรย์มอนด์ว่า ควรจะตั้งมั่นอยู่ใน ซัพพูริฟา แต่ในคืนนั้นเอง เจอราร์ด ก็ชักนำ กีย์ให้เปลี่ยนความคิดซะ เพื่อลดความเสี่ยง ในการสู้รบประจันหน้าในที่โล่งแจ้ง แต่กีย์ไม่ฟัง เขาตัดสินใจที่จะเข้ารบทั้งที่เขาเหลือทหารเพียงส่วนน้อยไว้ป้องกัน 

 

เข้าวันรุ่งขึ้น กองกำลังของกีย์ที่ประกอบด้วย อัศวิน 1,200 คน ทหารม้าเบา 3,500 คน และทหารราบ 10,000 คน มุ่งหน้าทางทิศตะวันออก ตัดผ่านเนินเขาที่แห้งแล้งไร้พืชพรรณ ท่ามกลางแสงแดดแผดเผา ทั้งเหนื่อยอ่อนและกระหายน้ำ จนกระทั่งพวกนักรบครูเสด ได้ตั้งค่ายทางด้านตะวันตกของลูเบีย ใกล้บ่อน้ำแห้ง แต่ในคืนนั้น เองที่ซาลาดินล้อมค่ายนั้นไว้ ตามแผน ล่อของเขาเองครับ จุ๊.จุ๊...อย่าบอกพวกกีย์นะครับ

ปล. อีก 2 - 3 วันมาต่อครับ

อันนี้ พอดีมีเพื่อนมาบอก ว่าผมได้ลง inside-dek-d ในหน้าแรกซะด้วย มิน่า เมื่อวาน คนเข้ามาเป็นพันเลย ช่วงนี้ มัวแต่เขียนนิยาย ครับ ชื่อ Universal energy ลงได้ไม่นาน ก็มัวแต่เขียนนะครับ บางทีจนลืม บลอคนี้ไปบ้าง แต่ถ้ามีเรื่องราวเกี่ยวกับ ลีโอนาร์โด ดาวินชี ก็จะนำมาให้เพื่อน ๆ อ่านกันครับ


edit @ 2007/02/24 21:53:21